Bezoek de Uros-eilanden: Drijvende eilanden op het Titicacameer, Peru

Introductie

Stap uit, roept de kapitein. De boot vertraagt en snijdt door het verse groene riet. Nu is het tijd om uit te stappen en kennis te maken met de Uros-bevolking van het drijvende dorp. Terwijl mijn voeten de grond raken, stap ik voorzichtig uit, bang om in het koude Titicacameer (3.800 meter boven zeeniveau) achter mij te vallen. Stap voor stap beweeg ik me vooruit, bang dat ik in een gat zal wegzakken. Ondertussen blijf ik denken: “Is alles wel stevig gebouwd?” Toch haal ik diep adem. Het is tijd om uit de boot te stappen en het echt te testen.

Het drijvende eiland

Mijn reisgenoot Giuliana en de lokale kapitein, wiens gezicht verborgen is achter een bandana, geven me de bagage aan. Ik stap als eerste uit, en mijn voeten zakken weg in het totorariet. Het voelt alsof ik op een waterbed loop! Alles om me heen is gemaakt van deze veelzijdige plant.

Totora groeit in ondiepe zoetwatergebieden, en de Uros gebruiken het voor bijna alles. Ze bouwen hun huizen, boten, meubels en zelfs de grond onder hun voeten ervan. Elke 2 tot 3 weken voegen ze verse rietlagen toe aan de eilanden om ze drijvend te houden. Het is een lang proces, maar essentieel voor hun manier van leven.

Deze vaardigheden worden van generatie op generatie doorgegeven, en samenwerking is cruciaal. Zonder teamwork zouden de eilanden in het Titicacameer zinken. Ik ben onder de indruk van hoe de Uros zo’n slimme, rustieke constructie hebben gecreëerd.

Ik ben er klaar voor om het drijvende eiland te verkennen!

Hoe kom je aan bij het drijvend eiland?

Om de Uros-bevolking te ontmoeten, moet je eerst een vliegtuig nemen naar Lima, de hoofdstad van Peru. Van daaruit kun je een binnenlandse vlucht nemen naar Juliaca. Eenmaal in Juliaca reis je met een lokale bus verder naar Puno. In Puno, dat op grote hoogte ligt, is het verstandig om een nacht te blijven om te acclimatiseren. Tijdens je verblijf kun je ook enkele lokale restaurants verkennen voordat je een taxi neemt naar de haven van het Titicacameer.

Voor vertrek raad ik je sterk aan om een eco-lodge te reserveren, zodat een gids uit de Uros-gemeenschap je kan ophalen en je rondleidt over het meer. Je kunt er ook voor kiezen om te overnachten in een knusse accommodatie gemaakt van totorariet – precies wat wij deden. Eerlijk gezegd was het magisch!

Vergeet tot slot niet om wat snacks, contant geld en een fles wijn mee te nemen om ’s avonds van de sterrenhemel te genieten.

Waar vind je verblijf op de drijvende eilanden?

Er zijn veel eco-lodges en websites die een verblijf op de drijvende eilanden promoten. Toch raad ik aan om rechtstreeks bij de Uros-bevolking te boeken, zodat alle inkomsten ook echt bij hen terechtkomen.
Wij verbleven in Uros Qhota Uta Lodge (45 USD per nacht, inclusief ontbijt) – een zeer schoon, knus, warm en kleurrijk huis gemaakt van totorariet.

Aan de voorkant konden we op het terras zitten en de caballitos de totora-boten over het Titicacameer zien drijven. Het is werkelijk een unieke plek voor reisfotografie.

Uros Qhota Uta Lodge
Prijs: 45 USD per nacht
Contact: +51 984 237 052
Adres: Lago Titicaca – Islas de los Uros, Puno, Peru

Wat kan je doen in Uros?

Een bezoek aan de drijvende eilanden en het contact met de lokale Uros-bevolking was een van de meest unieke ervaringen. Ze lieten zien hoe ze de eilanden bouwen met totorariet, toonden ons waar de families koken en nodigden ons uit in hun huizen om het interieur te bekijken. Bovendien besloot de vrouw van de president van het eiland ons aan te kleden in traditionele Uros-kledij. Zo hadden we het geluk om hun kleurrijke kleding zelf te mogen dragen.

Boat tour at Titicaca lake

Daarnaast kregen we de kans om mee te varen op de beroemde “Mercedes Benz” – een term die de locals gebruiken voor de grote boot gemaakt van totorariet. Het was een filmische ervaring om vanaf het dek foto’s te maken. Interessant genoeg gebruiken de locals kleinere bootjes, ook wel “taxi’s” genoemd, om naar het midden van het meer te varen wanneer ze privacy zoeken om te daten of vertrouwelijke zaken te bespreken.

Als je meer tijd hebt, kun je ook deelnemen aan visactiviteiten met de vissers uit de gemeenschap. Hoewel wij die kans niet hadden, konden we wél de beroemde trucha (forel) uit het Titicacameer proeven.

Wat moet je inpakken voor Puno?

Ga je een storytelling-expeditie plannen naar de drijvende dorpen van Uros? Dan is het essentieel om de juiste uitrusting mee te nemen, aangezien je ver van het vasteland bent met beperkte toegang tot winkels of diensten. Overweeg om een Canon DSLR-camera mee te nemen om portretfoto’s van de lokale gemeenschap te maken. Daarnaast kun je met een telelens de totorarietboten vanop afstand fotograferen. Een GoPro is ook handig om beelden vast te leggen in het wisselvallige klimaat.

Gemeenschap van vissers

De Uros worden beschouwd als een van de oudste etnische groepen in de Andesregio. Ze leefden traditioneel als jager-verzamelaars en waren afhankelijk van visvangst, vogeljacht en het verzamelen van wilde planten voor hun levensonderhoud. Toen de landbouw zich verspreidde over de Andes, pasten de Uros zich aan door enkele landbouwtechnieken over te nemen. Ze begonnen kleine stukjes land te bewerken aan de oevers van het Titicacameer. Daar verbouwden ze gewassen zoals aardappelen, quinoa en maïs. Na de inval van de Inca’s werden ze steeds afhankelijker van de visvangst, omdat het vasteland verder weg lag.

Tegenwoordig is toerisme de belangrijkste bron van inkomsten. Dit is essentieel zodat hun kinderen school kunnen volgen, studieboeken kunnen kopen en zonnepanelen kunnen aanschaffen voor elektriciteit — om bijvoorbeeld televisie te kijken of naar de radio te luisteren.

Wat eten op de drijvende eilanden van Uros?

Houd er rekening mee dat je je op een zeer afgelegen plek bevindt op het eiland. In de meeste accommodaties is er geen wifi. Maar wij konden toch verbinden via de mobiele data van Giuli en kregen zelfs de kans om Netflix te kijken na een romantische sterrenkijkervaring – en natuurlijk een glaasje wijn!

Als je eten en drinken meeneemt, probeer dan plastic flessen te vermijden en gebruik herbruikbare containers. Als je ontbijt en diner wilt, moet je dit van tevoren reserveren zodat de gastheren het kunnen voorbereiden.

Tijdens dagtochten kun je een beroemd restaurant op het hoofdeiland bezoeken. De lokale chefs serveren daar de beroemde vers gevangen trucha (forel) uit het Titicacameer.

Een geweldige manier om de lokale gemeenschap te steunen is door te eten in familierestaurants. Na het lezen van deze reisblog ben je nu verplicht om de trucha-vissoep te proberen. Wij hebben het geproefd en het was overheerlijk!

Houd er rekening mee dat er beperkte groenten beschikbaar zijn, omdat die van het vasteland moeten worden geïmporteerd. Maar er is genoeg koffie en coca-thee.

Als je de eco-lodges bezoekt, neem dan voldoende eten en drinken mee. Vergeet ook zeker geen warme kleren en een fles wijn voor een romantisch diner bij zonsondergang.

Uitdagingen van de Uros community

Na de pandemie hebben de Uros-bevolking van het drijvende dorp vreselijke verliezen geleden. Ze hebben geen formele baan en kunnen zelf geen groenten verbouwen. Daarom zijn ze afhankelijk van de verkoop van vis en vooral van toerisme om inkomsten te genereren.

“Tijdens de pandemie kon niemand ons bezoeken. We konden niet eens rijst kopen,” vertelt de president van het eiland.

Het is belangrijk om deze boodschap te verspreiden en dit ongelooflijke drijvende dorp te bezoeken. Als reisbloggers kunnen we impact maken met storytelling door de Uros-bevolking een stem te geven.

Hoe kan je een impact maken?

De uitdagingen lijken zwaar, en zijn extra pijnlijk voor wie in luxe leeft en weet dat het oneerlijk is wat de lokale gemeenschap doormaakt. Toch kun jij als reisblogger een verschil maken.

Boek eco-lodges om het drijvende dorp te steunen, eet in familierestaurants, huur lokale gidsen in om je rond te leiden, en koop souvenirs om de lokale ambachtslieden te ondersteunen.

Je kunt ook als vrijwilliger de gemeenschap van het drijvende dorp Uros helpen. Denk aan bouwprojecten, lesgeven, toerisme-educatie of het delen van hun verhaal in een reisblog om meer aandacht te vragen voor deze bijzondere gemeenschap.

Wat kunnen we leren van de Uros mensen?

Het is ongelooflijk dat deze gemeenschap een unieke manier heeft ontwikkeld om zelfgemaakte eilanden te bouwen van totorariet. De stam leeft heel eenvoudig, maar stel je voor dat ze wisten te overleven door te vluchten naar het midden van het Titicacameer – weg van agressieve stammen, de expansie van het Incarijk en de Spaanse kolonisatie.

Ze zijn pacifisten en willen gewoon in vrede leven.

We kunnen veel van hen leren: ecologische bouwmethoden, het maken van handwerk, een minimalistische levensstijl én hoe de kunstmatige eilanden worden opgebouwd.

Conclusie

Als reisbloggers moeten we de lokale bevolking steunen om een ecologische en culturele impact te maken in de wereld. We kunnen minderheden een stem geven en zo echt het verschil maken.

Je kunt onvertelde verhalen delen die meer mensen bereiken die kunnen helpen.

Als reisblogger verzamel je zelf ook unieke persoonlijke ervaringen door de lokale bevolking te ondersteunen en kun je hun milieuvriendelijke toerisme promoten.

Houd er rekening mee dat je op een ethische manier foto’s maakt, met respect voor de lokale regels en gebruiken.

Lees een andere blog post over Ollantaytambo – dorpje van de Inca’s.

Zou je het drijvend eiland bezoeken?